Aan onze Gouden Veer tafel zit een vlotte dame. Ze vertelt dat ze in haar leven het nodige heeft meegemaakt en dat ze zichzelf inmiddels steeds beter leert kennen en waarderen. Zo langzamerhand weet ze wel wat en wie goed voor haar is en wat en wie ze niet (meer) nodig heeft. Ze hobbelt dan ook al ruim een halve eeuw rond op deze aardbol.
Of ik een trouwring wil maken. Op zich geen vreemd verzoek om bij een edelsmid neer te leggen, maar meestal gaat het dan om twee ringen en komen de echtelieden samen overleggen. Maar deze dame wil maar één trouwring. Zij gaat trouw beloven aan zichzelf tijdens een ceremonie op Formentera en ze vraagt of ik voor die gelegenheid een passende ring wil maken.
Hergebruik
Twee gouden ringen, één van haar Oma en één van haar Moeder en een brede zilveren ring van haarzelf vormen de basis voor de nieuwe ring. Ik smelt de twee gouden ringen om tot een draad en laat die over de zilveren ring lopen als een soort levenspad. Haar gouden pad begint met een Y-splitsing – de Y is ook de eerste letter van haar voornaam – en loopt dan kronkelend en soms wat gebutst over de zilveren basisring. Het gaat langs gladde en matte oppervlaktes. Een klein stukje zijn er twee paden naast elkaar om uiteindelijk weer uit te komen bij de Y.
Met dit ontwerp wil ik zeggen dat haar levensweg soms hobbelig was, kronkelend en gebutst. Soms samen, soms alleen, maar dat ze altijd weer uitkomt bij zichzelf en dat maakt de zaak rond. En de weg zal steeds meer gaan glanzen, zeker als ze trouw blijft aan zichzelf.
Het stemt wel tot nadenken, trouwen met jezelf. Eigenlijk zou iedereen op enig moment trouw aan zichzelf moeten beloven. Waar sta je voor? Wat laat je achter en waarmee ga je verder in het leven? Welke waarden zijn belangrijk voor jou en wil je je daaraan houden? Beloof dat aan jezelf? Dan maak ik een ring bij je belofte.